Psychomedische Hulp
De foto hierboven is van Geertje Brakel, drie dagen nadat ze te horen kreeg dat ze leed aan uitgezaaid ovariumcarcinoom (eierstokkanker). De gynaecoloog had erbij gezegd dat ze zonder behandeling nog vier maanden te leven had, en met chemotherapie hooguit twee jaar.
Op dat moment, zo zei Geertje later, toen ze dood in de ogen keek, ontdekte ze het leven. En ze wilde het voor geen goud meer kwijt. Daarna heeft ze 28 jaar geleefd, even lang ná de diagnose als ervoor.
Hoe kan dit? Geertje Brakel was een van de eerste mensen in een onderzoek van Marco de Vries en Daan van Baalen naar zogeheten 'spontane regressie van kanker'. Daarna is dit onderzoek door ons verder uitgebreid (klik voor engelstalige samenvatting hier). Het gaat daarbij om mensen bij wie kanker 'uit zichzelf' kleiner wordt of verdwijnt; dus zonder dat het door een behandeling komt. Het waren mensen bij wie behandeling zoals chemotherapie, radiotherapie of operaties niet konden, of bij wie eerder wel chemotherapie was gegeven, totdat deze niet meer bleek te werken. Iedereen verwachtte dat ze dood zouden gaan, en toen gebeurde er opeens iets bijzonders: de tumor werd 'zomaar' kleiner of verdween. Ook bij Geertje bleek de kanker tot ieders verbazing kleiner te worden.
Op dat moment, zo zei Geertje later, toen ze dood in de ogen keek, ontdekte ze het leven. En ze wilde het voor geen goud meer kwijt. Daarna heeft ze 28 jaar geleefd, even lang ná de diagnose als ervoor.
Hoe kan dit? Geertje Brakel was een van de eerste mensen in een onderzoek van Marco de Vries en Daan van Baalen naar zogeheten 'spontane regressie van kanker'. Daarna is dit onderzoek door ons verder uitgebreid (klik voor engelstalige samenvatting hier). Het gaat daarbij om mensen bij wie kanker 'uit zichzelf' kleiner wordt of verdwijnt; dus zonder dat het door een behandeling komt. Het waren mensen bij wie behandeling zoals chemotherapie, radiotherapie of operaties niet konden, of bij wie eerder wel chemotherapie was gegeven, totdat deze niet meer bleek te werken. Iedereen verwachtte dat ze dood zouden gaan, en toen gebeurde er opeens iets bijzonders: de tumor werd 'zomaar' kleiner of verdween. Ook bij Geertje bleek de kanker tot ieders verbazing kleiner te worden.
In de jaren daarvoor was Geertje depressief geweest en had zelfmoordgedachten. Op haar twintigste had ze een verkering beëindigd. Niet omdat ze 'niet meer van hem hield', integendeel, maar omdat ze bang was dat de relatie zou eindigen in dezelfde ruzies als tussen haar ouders. Nog jarenlang had ze steeds op straat rondgekeken of ze haar vriend toch ergens zag. Ze was een studie psychologie begonnen maar had die na een jaar afgebroken. Inmiddels had ze een nieuwe vriend, maar die weigerde met haar samen te wonen. Soms nam ze hasj en dan dissocieerde ze: ze zag zichzelf dan vanaf het plafond, en keek hoe ze vanuit deze hoogte haar lichaam kon zien dansen. In deze tijd werd de foto rechts gemaakt.
Praktijk voor Psychomedische Hulp
Dr. J.N. Schilder
Mob. 06 53586287
Flevoweg 85 29
8264 PA Kampen
Email: psychomedisch@gmail.com
Dr. J.N. Schilder
Mob. 06 53586287
Flevoweg 85 29
8264 PA Kampen
Email: psychomedisch@gmail.com
Toen ze de diagnose hoorde en 'de dood in de ogen keek', sloeg ze in een keer om van depressief naar buitengewoon levenslustig. Ze was ondeugend en pikte voor de grap een fles wijn uit de koelkast van de zusters, om die tijdens de zaalvisite van de specialisten lachend tevoorschijn te halen. Ze was ondeugend en zei later dat ze zich 14 jaar oud voelde en eigenlijk voor de tweede keer geboren was. Ze ging alles proberen om beter te worden. Chemotherapie met tabletten probeerde ze één dag, maar ze voelde dat ze er zieker van werd en stopte. Haar vriend gaf ze opdracht om alle boeken over kanker te kopen, die hij kon vinden. Ze ging een dieet volgen en de vriend stemde nu toe dat ze samen zouden wonen. In de weken daarna merkte de gynaecoloog dat de tumor niet meer groeide en zelfs begon af te nemen. Dat bleef zes jaar zo. Daarna zijn er periode's geweest met ups and downs, vaak in relatie met problemen in het leven. Soms ook was er tumorgroei, waarbij ze de gynaecoloog vroeg om zoveel mogelijk kanker uit de buikholte te verwijderen (zogeheten 'debulking'). Ze heeft in Ierland gewoond, later weer in Rotterdam en heeft tot het uiterste geleefd. Geertje is uiteindelijk op haar 56e overleden.
Voor sommigen begint het leven na de diagnose.
Vanzelfsprekend probeer je in psychotherapie dit soort omslagen te bewerkstelligen. Dat is nog niet altijd even makkelijk en we weten ook niet of bij iedereen met kanker de ziekte op dit soort omslagen zou reageren. Maar van mensen zoals Geertje hebben we geleerd dat tot vlak voor de poorten van de dood bijzondere omslagen kunnen optreden, in het leven en in het beloop van kanker. 'Valse hoop bestaat niet', zei Marco de Vries vaak. Valse verwachtingen mag je niet wekken, en de meeste mensen met kanker zijn reël genoeg om zich daar niet in te verliezen. Maar zolang er leven is, is er mogelijkheid tot verandering. Geestelijk én lichamelijk.
Voor sommigen begint het leven na de diagnose.
Vanzelfsprekend probeer je in psychotherapie dit soort omslagen te bewerkstelligen. Dat is nog niet altijd even makkelijk en we weten ook niet of bij iedereen met kanker de ziekte op dit soort omslagen zou reageren. Maar van mensen zoals Geertje hebben we geleerd dat tot vlak voor de poorten van de dood bijzondere omslagen kunnen optreden, in het leven en in het beloop van kanker. 'Valse hoop bestaat niet', zei Marco de Vries vaak. Valse verwachtingen mag je niet wekken, en de meeste mensen met kanker zijn reël genoeg om zich daar niet in te verliezen. Maar zolang er leven is, is er mogelijkheid tot verandering. Geestelijk én lichamelijk.